Als je jong bent geloof je alles: van spinazie krijg je spierballen, je ouders zijn heilig en Sinterklaas bestaat.
Maar er komt een dag dat je naar de schoenen van de Goedheiligman kijkt en denkt:
Wacht 'ns.. dat zijn de schoenen van m'n vader!
Je vermoedde al zoiets, maar nu dringt het pas goed tot je door:
het is onzin te geloven dat er in Spanje ergens een man met een lange,
witte baard rondloopt die een keer per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te komen stoppen.
En nog zoiets: van spinazie krijg je geen spierballen. Nederland wordt nooit wereldkampioen.
En jij trouwt niet met de juf. Zo wordt je ouder en steeds ongelukkiger.
De enige momenten dat je je weer even voelt als toen je je schoen nog mocht zetten,
zijn de momenten waarop je van iemand houdt, echt van iemand houdt.
Dan valt alles wat stom is of pijn doet even helemaal weg. Liefde is alles. En daar moeten we in blijven geloven.
Dus wat nou als we dat nu, gewoon, met z'n allen zouden besluiten: Sinterklaas bestaat.
Dan weten we heus wel dat we die cadeautjes nog steeds zelf moeten kopen,
maar het gaat om het idee: dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen.
Met ons, met de liefde.
Want liefde is als Sinterklaas.
Je moet erin geloven, anders wordt het niks.
Vind een jongen die je mooi noemt
in plaats van lekker.
Iemand die jou terugbelt als je ophangt.
Iemand die wakker blijft
alleen om te zien hoe jij in slaap valt.
Wacht op die ene jongen die je op je voorhoofd kust.
Een jongen die niet na één dag zegt
dat hij voor altijd van je houdt.
Een jongen die jouw hand vasthoudt bij zijn vrienden.
Die zegt dat je mooi bent zonder make-up, en het meent.
Wacht op die ene jongen die naar zijn vrienden loopt en trots zegt:
"Dat is haar...mijn meisje."